Wat een scène

Nathan Fielder, een soort cabareteske cultheld. Elizabeth Holmes, eigenlijk ook. Verzon ooit onder de naam Theranos ooit een gehele 'uitvinding' bij elkaar die voor een fractie van de gangbare prijs bloedanalyses uit kon voeren, haalde daarmee de ene na de andere gigant als Henry Kissinger, James Mattis en George Shultz aan boord als bestuurslid, en werd gevalueerd op $9 miljard zonder ook maar één werkend prototype. De 'docu' werd geschoten in de 5 weken voordat Holmes eind mei 2023 11 jaar naar de gevangenis ging, en schijnt nogal desoriënterend te zijn. Variety schrijft: 

"“You Can See Everything” is just about the furthest thing from a “pure” documentary you’ve ever seen. That’s part of its appeal — it’s a one-of-a-kind reality-TV-as-hangout-movie psychodrama circus. Yet it’s been made with a spirit of true inquiry, driven by Fielder’s acidly quizzical personality (...). Whatever the motivation, Fielder, who has often operated in a nether zone between fiction and reality, was looking for a project to collaborate on with Lance Oppenheim, a documentarian he’d become friendly with. (...) The Elizabeth Holmes we see has a winsome soft presence, with a Cupid’s-bow grin and eyes that beam without blinking too much. She resembles the ’80s and ’90s actress Kim Greist, and has a manner that’s disarming in its gentleness. Yet when Fielder asks about the crimes she was convicted of, she pleads a strange kind of ignorance. She claims she did nothing wrong, and it’s clear she believes it."

Zoals genoegzaam bekend: hier houden we van fantasten, en dat is vanavond niet anders. Proost makkers.

Tevens stamcafé

Hé maar dit is toch een beetje gek hè. Hanneke van der Werf is door D66 op Buitenlandse Zaken gezet en in die hoedanigheid sloeg ze al een internationaal pleefiguur doordat ze haar eigen standpunten over de aanval van Trump op Iran niet opeens niet meer wist. Dat komt natuurlijk omdat ze gewoon van een briefje voorleest wat Jan Paternotte en Sjoerd Sjoerdsma haar vertellen, maar dat voorlezen ging afgelopen zondag een beetje mis toen ze bij Pauw & De Wit opeens pleitte voor Nederlandse aanvallen op Russische installaties. Een beetje mal natuurlijk, en terwijl de Russische ambassade gisteren in zijn smerige vuistje lachte, stuurde Hanneke er een raar tweetje uit en vandaag stond ze zelf om een hoekje te wachten hoe Jan Paternotte de meubelen voor de roze microfoon probeerde te redden door te doen alsof iedereen weleens 'we' zegt als ie 'ze' bedoelt. We denken zeker dat we helemaal gek zijn bij D66.

Je kent mijn stem niet, wie ik ben is wat je nu ziet, wil je dansen met illusies in gedachten

Toch knap. Vroeger stond Odido alleen bekend om de slechte service, maar sinds vorig jaar toch ook om het lekken van ontiegelijk veel gegevens van hun klanten. Allemaal dankzij een stel hackers. En het mooie is, iedereen praat altijd wel óver hackers, maar hoe vaak komen ze nou zelf aan het woord? Vanavond in ieder geval wel, bij Opsporing Verzocht waar we met zijn allen konden luisteren naar De Stem Van Een Hacker. Hoort u het ook eens van een ander. Ideaal speculatievoer natuurlijk, dus zegt u het maar, wat zegt deze stem over deze hacker?

En er natuurlijk geld aan verdienen

Je kunt veel over Youness Ouaali zeggen maar het is echt een verschrikkelijke figuur. Werd ooit een soort van beroemd als opiniemaker op Facebook en ging in die hoedanigheid bij Jeroen Pauw zitten, zei verschrikkelijke dingen over homo's, zei verschrikkelijke dingen over Joden, werd veroordeeld voor seks met een verstandelijk gehandicapt meisje van 15, probeerde Tim Hofman te shamen (lukte aardig trouwens), riep mensen op stiekem dansende moslima's te filmen zodat ze door hun familie gestraft konden worden en juichte mee met de Jodenjacht in Amsterdam. Echt iemand om in 2024 (!) nog een keertje gezellig te gaan interviewen op de NPO. Hoe dan ook, waar ging dit topic ook alweer over? Oh ja. Hij wil een bedrijf opzetten om Marokkanen in Nederland en België die naar Marokko willen verhuizen te 'helpen'. Trap er niet, sahbi. Youness Ouaali is op de wereld om maar één iemand te helpen, en dat is Youness Ouaali.

Soep van de Week, tevens Stamcafé

Mijn empathie voor mensen met een rugzakje is grenzeloos. Reeds als kind was ik geobsedeerd door geestelijke en lichamelijke afwijkingen. In de bijzonder ondiepe genenpoel Ede wemelde het van de bochelaars, klompvoeten, waterhoofden, hazenlippen, open ruggen, poliolijers, olifantenmannen (als gevolg van tientallen generaties onbehandelde syfilis) lilliputters en maanzieken. Ik voelde me prima thuis in deze freakshow (vergelijkbaar met een congres van BIJ1), met mijn dwerggroei en mijn autismespectrumstoornis, al heette mijn uitdaging destijds minimal brain damage. Een gerenommeerd kinderpsychiater in Arnhem zei tegen mama dat ik veel door de eeuwige bossen van de Veluwe moest rennen, al dan niet onder bedreiging van een heilzaam pak rammel. Ik was drie... 

Decennia later onderging ik een loodzwaar onderzoek bij de gewichtigste ADHD-dokter van Nederland en die zei tot mijn grote teleurstelling dat ik geen ADHD had. Sterker nog: de goede man zei dat ADHD een uitvinding was van big pharma. Toch kreeg ik een gigantische voorraad ritalin mee en die heb ik verkocht op de Pillenbrug in 020. Ritalin is een kinderdope, maar als je het mixt met rohypnol (rooie knol in de volksmond) en vuurwater van Dirck3, is er toch mooi sprake van een tijdelijke psychose.

Als gevolg van mijn verregaande empathie voor mensen met een afwijking, ben ik altijd omringd door autistische, dwangneurotische figuren, bij voorkeur met Asperger, Tourette, OCD, DCD en TOS. Ik zie binnen een oogwenk of iemand bijvoorbeeld Tourette heeft. "Lekker makkelijk, van Amerongen…" hoor ik de gewaardeerde lezer brommen. Die verwijzen mij dan naar de Tourettes Guy, Dan LaMorte (White Guy with Asperger's) en naar aflevering 8 van het 11de seizoen van South Park, getiteld Le Petit Tourette.

Bij Ivo Teulings, bekend van onze bestseller Costa del Coke, zag ik meteen dat hij een volbloed Touretter is. Voor ons boek reden we weken lang door Zuid-Spanje en als bijrijder had ik alle tijd om Ivo te observeren. Hij maakte hele rare geluiden - iets tussen gepuf, smakken met zijn lippen en aapachtige kreetjes - tikte de hele tijd met zijn hand op zijn borst en reageerde nogal heftig op het verkeer (understatement van de eeuw). "Wil je er over praten?" zei ik dan, en "Waarom schrijf je het niet op, kerel, dat wordt een geheide bestseller. De Touretter des Vaderlands!"

INGEZONDEN STUK door toch een beetje de Odysseus van de Staten-Generaal, tevens bekend van Instagrampagina Filmkritiek. Want met een bord vol Eerlijk Eten op schoot worden daar ook nog eens films gekeken, oordeel zelf! (tevens Stamcafé)

Door Peter van Duijvenvoorde (@/@)

Het brandt. Een bebaarde man, een bedelaar, zit op een trede. Hij leunt tegen een bruin, of meer roestkleurig scherm. Schaduwen van vlammen van aangestoken haarden om te verlichten en te verwarmen flikkeren over zijn half in de schaduw gehulde gelaat. Het scherm waar hij tegenaan leunt is doorspekt met doorkijkbare gaten die bijna als mozaïek erin verweven zijn. 

Hij praat tegen een vrouw aan de andere zijde: zwart haar, lange hals, statig; Penelope. De vrouw van Odysseus, inmiddels de wanhoop nabij nu ze al twintig jaar op haar man wacht: tien jaar om te vechten, tien jaar om te reizen. Ondertussen wordt ze overspoeld met vrijers die hopen haar te huwen om zo koning van Ithaka te worden; Odysseus moet immers wel dood zijn. 

De bedelaar verhaalt over de overwinning op Troje; anders dan de barden steekt hij geen loftrompet op de oorlog en al helemaal niet op de list om in de buik van een paard de stad binnen te komen en ‘s nachts de poorten te openen voor de andere soldaten. Sterker; hij lamenteert het. 

Hij vertelt over de gruwelen die hij zag gebeuren die bewuste nacht; hoe ze de gift van het offer hadden misbruikt, het heilige vernietigden, de stad tot de grond toe afbrandde en hoe tien jaar aan wachten in het dorre zand gewroken werd door soldaten op iedere inwoner van de stad; man, vrouw, kind, burger en priester. 

"One man’s idea, one man’s trick… to break Zeus’s law forever. We live in a world of palaces, trades, language, blinded with beauty… until we broke it."

Er is al veel gezegd over de Odyssey. Door de acteurs – de zwarte Helena, Zendaya als Athene, Elliot Page als Sinon –, is de film inzet geworden van de cultuurstrijd, nog voor vertoning. Begrijpelijk, en jammer, want het heeft de film politiek gemaakt. Een liberale film, “woke”, een verzwakking van de held die schaamte en schuld kent, of een conservatieve film die uit is op het herstel van orde, kritisch is op gastvrijheid en die pleit voor een herbezinning op onze beschaving. 

Misschien zijn beide interpretaties wel juist, misschien zijn beide onjuist. Waarschijnlijk, zoals altijd, beide een beetje van, nuja, beide. 

Wel denk ik dat door het zo politiek te maken, gemist wordt wat er nu eigenlijk op het spel staat in de film. Een kritische film over oorlog, is te makkelijk. Een subversieve film, te ideologisch. Een cultuurkritiek, maar welke cultuur en welke kritiek dan? Daar is het Nolan nooit om te doen; de meeste van zijn films gaan over de enkele man die zich tegenover een bepaalde orde gesteld ziet en zich ofwel daartegen verzet (The Dark Knight), ofwel hem zonder reparatiemogelijkheden voor altijd vernietigt (Oppenheimer) of die een verzoening zoekt tussen zichzelf én die orde.

Soep van de Week, tevens stamcafé

Toen de eerste intifada uitbrak, studeerde ik aan de prestigieuze Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem. Studeren is een groot woord, want ik zat vooral bier te hijsen op het gras van de campus, bij voorkeur met "academische" drinkebroers uit Nigeria en Ghana. De Israëlische studenten (Joods, Palestijns) zopen niet, maar zaten de hele dag te blokken in de bieb. En dan had je nog de Argentijnen. Die werden door hun ouders een jaar naar Israël gestuurd en volgden het one year program. Party hard! De meisjes waren krols en luidruchtig, zoals het echte latina's betaamt, en de Zuid-Amerikaanse feestjes in de dorms waren geweldig.

Ik hoorde toen voor het eerst de heerlijke pokkeherrie van Soda Stereo, Charly García, Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota en Los Fabulosos Cadillacs. Ik wist tot dan toe niks van Argentijnen, dat waren een soort aliens van een andere planeet. Ja, je had die gore, dure vreetschuren van Los Gauchos, en er was natuurlijk die traumatische WK-finale, negen jaar eerder. En nog dieper in mijn onderbewustzijn spookte de wedstrijd om de Wereldcup tussen Feyenoord en de bloeddorstige schoppers van Estudiantes.

Wat ik mij totaal niet herinner: de wereldbekerfinale in 1969 tussen Estudiantes AC Milan. Bij De Voetbalarchivaris (Facebook) las ik dit mooie verhaaltje van Herman Van Tongerlo:

La Roja tegen El Messi

Het is eindelijk zover. Daar staan ze dan. Oranjes mannen. Koemans mannen. Maar vooral. Onze mannen. Onze Bart Verbruggen, held van de penaltyseries tegen Marokko en Spanje. Onze Micky van de Ven, onvermoeibare klasbak. Virgil en Van Hecke, onze rotsen in de branding. Denzel, koning van de rush, koning van de assist, schrik van de Franse verdediging. Frenkie, regisseur van onze wederopstanding in de halve finale. Ryan Gravenberch, die de gelijkmaker tegen Spanje binnenschoot. Tijani Reijnders, vier assists in vier play-offwedstrijden. Cody Gakpo, matchwinner tegen Les Bleus. Brian Brobbey, maker van een hattrick tegen de Canadezen. En Crysencio Summerville, de absolute revelatie van dit WK die een transfer naar Real Madrid en in de meeste gevallen de juiste spelling van zijn voornaam bij elkaar heeft gevoetbald. Wat een toernooi. Wat een helden. En dan nu, zondagavond 19 juni, eindelijk die historische kans, na drie eerder historische kansen. Nog maar één wedstrijd jongens. We kunnen de cup ruiken. DOE HET MANNEN. DOE HET VOOR ONS.
INSTANT UPDATE: Oh shit uitgeschakeld, nou ja. Wel een leuke halftime show zometeen enzo
TWEEDE INSTANT UPDATE: Robbie Williams begint steeds meer op Paulie van The Soprano's te lijken
DERDE INSTANT UPDATE: Compleet gare tekst compleet gare Tom Cruise was compleet gaar
HYDRATION BREAK 1! Nog 0-0, paar kleine kansjes, paar grote tackles
RUST: Nog steeds 0-0, nu eindelijk Madonna
DE ECHTE RONALDO: Als achtergrondzangeres bij Madonna, hadden we niet verwacht
TED LASSO: Beter dan Tom Cruise
OOK NOG SHAKIRA: Ja prima halftimeshowtje hoor, stop met haten stelletje zuurpruimen
DUURT WEL: Nogal lang zo, nu nog een of andere Children for Children voorstelling met Miss Piggy en Chris Martin zelf, die dit allemaal schijnt te hebben uitgezocht
HYDRATION BREAK 2! Spaanse goal hangt in de lucht, maar nog niet in het netje
ROOD: Enzo Fernandez (Argentinië) na een tweede (donker)gele kaart voor een joekel van een tackle op Cubarsi
90 MINUTEN VOORBIJ: 0-0, we gaan verlengen
GOAL WILLIAMS: Afgekeurd vanwege een 'overtreding', nog steeds 0-0
RUST IN DE VERLENGING: Als Spanje nou nog even een goaltje maakt
JAAAAA: Ferran Torres 1-0, doen ze het toch weer in de verlenging
GEEN 2-0: Torres, afgekeurd vanwege buitenspel
AFGELOPEN: Espanja campeones

Soep van de Week door Arthur van Amerongen, tevens: Stamcafé

De geweldige schrijver Joseph Heller zei eens: "Just because you're paranoid doesn't mean they aren't after you." William S. Burroughs schreef: A paranoid is someone who knows a little of what's going on. A psychotic is a guy who's just found out what's going on. En deze oneliner zou van Woody Allen zijn: "I believe there is something out there watching us. Unfortunately, it's the government."

Ik heb geen enkele last van achtervolgingswaanzin, want mijn levensmotto is "een gezonde geest in een gezond lichaam". Desondanks begin ik steeds meer in samenzweringen te geloven want ik ben er namelijk van overtuigd dat de eurocraten in Brussel, hun paladijn Christian van Thillo en zijn legertje inkthoeren van DPG het hebben gemunt op mijn levensvreugde en dat van het klootjesvolk van de EU. 

Al maanden verschijnen er dagelijks gruwelijke berichten in Het Parool, Trouw, De Volkskrant en het Algemeen Dagblad over de gevaren van alcohol. Ik ken het hoernaille van die blaadjes en 90 procent van de loonslaven lijdt aan AUD (Alcohol Use Disorder). De heilige oorlog tegen alcohol, onder aanvoering van cockteaser Ronit Palache, is een directe oekaze uit Brussel, al dan niet in het kader van de islamisering van de EU.

Deze zomer zie ik ineens een nieuwe trend in de roeptoetertjes van DPG, na de jihad tegen drank, tabak, Joden, witte mannen, de Heere Jezus, en het hysterische propageren van het onversneden mohammedanisme, ongebreidelde immigratie van femicidale uitvreters, Frenske's groene revolutie en het stimuleren van 12-jarige genderverdwaasden die hun broze lijfje als een bouwpakket zien: het ontmoedigen van spotgoedkope zonvakanties voor het schorriemorrie.

Nog even en Brussel bouwt in de geest van Adolf Hitler een hedendaags Prora, als onderdeel van het nazi-programma Kraft durch Freude. Dat zal dan ergens bij de Eemshaven komen, of aan de Duitse Waddenzee. U moet daar heen op de fiets, uiteraard.

Drinken & Lachen in het Stamcafé

We zijn zo dol op blijde borrelige belachelijkheid - er zijn vast wel borrels leuker en gezelliger en ruiger maar dit is ONZE borrel en we zijn gelukkig met onze vrienden, onze vertrouwelingen en al die aanhakers en al die nieuwsgierigen. Helemaal geen plan en ook geen act en verder ook niet zo ingewikkeld; wel muziek, een loeiende airco, een koeling ijskoud opdrinkbier en een bonte verzameling Goed Volk, vreemde vogels en gewoonweg genieters. Er waren BN'ers en semi-BN'ers en volstrekt onbekende vreemdelingen, er waren vrienden + vriendinnen, oorlogsfotografen, acteurs, chroniqueurs, columnisten en journalisten. Ze vertrouwen ons niet allemaal, maar dat geeft ook niet - als je het maar gezellig hebt en daar staat het bier. D'r was een mevrouw uit Antwerpen en die kon ons nadoen: "AH LEKKERRRR! KAAS!" We houden ook van kaas, goed gezien, maar zó praten wij niet mevrouw! Gelukkig was ze wel leuk en gelukkig hebben we gelachen en binnenkort gaan we samen naar De Kat. Onze nieuwe vriend is een Limbo met zachte G en hij zat bij de VPRO en toen bij de VVD als klassiek-liberaal niet als neo-liberaal maar hij is moslim dus wilde hij geen leverworst maar hij dronk als een winnaar en hij knuffelde ons kapot. Robbie was er, en Teun (foto) was er. Politici uit alle hoeken en gaten, vooral uit de hoeken, en er waren ook politici niet, maar dan blijven zij toch lekker in de gaten! Het ging over vroeger, over opgroeien in Den Haag, over de politiek en over GeenStijl, over het weer en over het leven en over The Beatles en de Stones en over religie en het Kamerwerk. De mooie jongens van de voetbal waren er, dus ging het over de Dutch Fanatics (meningen verdeeld) en over buscombi's (meningen unaniem), er was Jägermeister en dat was (niet voor iedereen) een succes, er vielen glazen en er brandden peuken en er was kaas en worst en chips en noten (meer niet). Onze lievelingspvda'er was er zowaar, hij kan zo leuk vertellen over de vakbonden. Onze favoriete financiële vriend woont op 'drie minuten lopen' en onze Oudste Bekende (jullie ook wel bekend) was als eerste binnen, wat fijn dat het goed gaat, wat goed dat het fijn gaat! Hij met hoofdletter H was er, met z'n Heerlijke Haar, en met z'n fantastische vriendin, en z'n boeken lagen op de plee. De uitgever was er natuurlijk, en dan was daar ook onze vrind uit Zaandam, op de scooter, we hebben z'n stoelen niet meer, maar we voelen de warmte nog steeds. Die documentairemaakster was er (niet mee gepraat), de Grote Twee van Meningentelevee waren er (even mee gepraat) en er waren allerlei min of meer bekende Twitteraars (rare high five / low five mee gedaan) en onbekende Twitteraars (even naar gelachen). Die grote regisseur (maar vooral gewoon een mooie vent) kwam nog langs, altijd heerlijk onbevangen aan de late kant, maar altijd in staat om ons ervan te overtuigen dat eindtijd nogal rekbaar is als het veel te gezellig is. Wat is het nummer ook alweer / je ziet het vanzelf. Tarik was er, met z'n Kittens, die stalen weer de show, en in onze show sneuvelen geen soldaten, daar sneuvelen de glazen, daar gaat de wijn over de vloer en daar zit er bloed aan de muur. Gelukkig dit keer geen gebroken benen en heupen, alleen een gloeiende kop. Tot volgend jaar, kom ook eens langs, mail ons dan.